آلا

گزارش پیشرفت یک سالگی

aalaa — Wed, 26 Aug 2009 02:00:18 GMT

دقیقا یک هفته پیش وارد دومین سال زندگیم شدم. این واقعه‌ی مهم یک و دو روز بعد از ۲۸ مرداد که روز واقعی تولدم هست طی دو مراسم که به وسیله‌ی هشت عدد بادکنک رنگارنگ و تزیینات هیجان‌انگیز دیگر بسیار باشکوه شده بودن، به اطلاع دوستان و اقوام (البته از نوع درجه‌ی یکشون) رسید. این آدم بزرگا هم انگار نمی‌دونند روز تولد یعنی چی؟! همیشه یکی دو روز طول می‌کشه تا به خودشون بیان!

همان طور که می‌بینید ابتدا بسیار خوش تیپ شدیم:

سپس کیک تولد خوردیم:

بعدش از شام خوشمزه‌ای که به کمک مامان اعظم تهیه شده بود تناول کردیم:

بعد یه لباس راحت پوشیدیم تا به مهمونا میوه تعارف کنیم:

مامانی کاری داری بگو پاشم کمک!!

ظرفها رو که شستم، لباسی چیزی هست بیار!

از اخبار مهمی که باید به ثبت برسه باید عرض کنم که بعد از نیش و کنایه‌ی بسیار مبنی بر این که تمام اعضای خانواده در تولد یک سالگیشون راه می‌رفتند و بلکه می‌دویدن، بعد از یک دوره‌ی فشرده ممارست سرانجام ۴-۵ روز مونده به تولدم تونستم مستقل ۲-۳ متری راه برم. نمی‌دونم چرا این آدم بزرگا حرف روانشناسا رو گوش نمی‌کنن که بچه رو با هم‌سن و سال‌هاش و مخصوصا اجدادش مقایسه نکنید! اینجا نوشتیم تا ثبت بشه و برای مقایسه با بچه‌ها و نوه‌ نتیجه‌های بعدی قابل استناد باشه. ناگفته نمونه که دو سه روزه یاد گرفتم از حالت نشسته خودم تنهایی بدون کمک دیوار و … بایستم و شروع به راه رفتن کنم و این نوید شروع راه رفتن کاملا مستقل هست!
از نظر یادگیری زبان در حد ۵-۶ کلمه در معنی درست (یعنی با منظور خاص) می‌تونم تکلم کنم. هرچند این کلمات بسیار ساده و ابتدایی هستند ولی برای سن من پیشرفت خوبی محسوب می‌شه. به عنوان مثال «آبّه» مثلا وقتی کسی در حال خوردن آب هست و من هم می‌خوام. «جیزززز» وقتی اتو یا سینی چای می‌بینم. «بع» وقتی بهم بگید ببعی می‌گه؟ «پوفففف» موقع مشاهده‌ی غذای اشتها برانگیز! و هزار تا کلمه هم هست که من در معنی درست استفاده می‌کنم و حتی با استفاده از اونا سر خواسته‌هام بحث و استدلال می‌کنم ولی چه کنم که این آدم بزرگا نمی‌تونن اون کلمات رو در معنی خودش تلفظ کنن و حرف منو نمی‌فهمن!
ولی کلمات و عباراتی که معنی آنها را می‌فهمم و واکنش مناسب در مقابلشون نشون می‌دم بسیار زیاد است و به سرعت در حال گسترش. مثل «بزن»، «نازکن»، «زبونت کو»، «گوشات کو»، «دماغت کو»، «در بزن» (در این مورد جدیدا یاد گرفتم که مثل خانومای متشخص با پشت دستم در بزنم!)، «بده»، «بگیر»، «بای بای»، «فوت کن» (با دیدن شمع روشن خودم فوت می‌کنم و لازم نیست بهم بگید. این تواناییم توی تولدم حسابی به کار اومد!)، «پاشو وایسا»، «بشین» و … که می‌دونم با سرعت نمایی در حال افزایش است! ولی نمی‌دونم نمایی یعنی چی!؟
می‌تونم مداد بگیرم دستم و خط خطی کنم.
با دارت‌های آهن‌ربایی بازی می‌کنم و می‌دونم که می‌تونم روی در یخچال بچسبونمشون. بعضی جاهای دیگه هم می‌چسبن ولی در تشخیصش اشتباه می‌کنم!
پشت کامپیوتر می‌شینم. می‌دونم با کیبورد و موس چه جوری باید کار کنم. ولی فقط در حد ژست گرفتن!
با دست غذا خوردن رو خیلی دوست دارم.
فهم موسیقیایی بالایی دارم و عاشق موسیقی سنتی هستم!! با شنیدن هر نوع نوای ریتمیک حرکات موزون انجام می‌دم. حالا گیرم صدای «همه‌ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم» باشه که روی تصاویر حماسه‌ی ۴۰ میلیونی داره از رسانه ملی پخش میشه! چرا همه دارن این جوری نگام می‌کنن!؟
با دست روی میز ضرب می‌گیرم و با کلماتی که آدم بزرگا هنوز نمی‌تونن تلفظ کنن شروع به آواز خوندن می‌کنم، با فراز و فرودهای اصولی!

این بود گزارش پیشرفت یک ساله‌ی من. یادش بخیر پارسال این موقع فقط بلد بودم دلم درد بگیره!

پی نوشت: از سهیلا خانم و آقای روح‌الله که برای مطلب قبلی نظر داده بودند متشکرم. به دلیل مشکلی نظرات نشون داده نمی‌شد!

ده ماهگی پرآشوب

aalaa — Fri, 19 Jun 2009 10:21:18 GMT

سلام. من امروز وارد ۱۰ ماهگی شدم.

در این اوضاع وانفسا بیایید با عکسای من یکم روحیه بگیرید.

یادتون باشه که در این جریانات انتخابات ۲۲ خرداد من کمتر از ۱۰ ماه داشتم. فکر نمی‌کنم خودم یادم بیاد هیچ وقت این روزها رو!

از توانایی‌های فعلی هم جونم براتون بگه که:

۱) با واکرم به راحتی می‌تونم پیاده‌روی کنم. هر وقت بخوام می‌تونم ترمز کنم و بعدش حرکت کنم. فقط به خط راست حرکت می‌کنم و نمی‌تونم دور بزنم.

۲) دیده شده که یکی دو ثانیه می‌ایستم میزان استقلالم در ایستادن رو در عکس‌ها می‌تونید ببینید.

۳) مقادیری لجباز شده‌ام. مثلا اگر بهم بگید که تمام ظرف میوه مال تو نیست و ظرف رو از جلو بردارید، شروع می‌کنم به جیغ و داد کردن.

۴) ماما و بابا می‌گم و البته کم کم دارم یاد می‌گیرم که در جای خود این کلمات را استفاده کنم!

۵)‌ معانی چند کلمه را می‌فهمم. مثلا «الو کردن» (تلفن کردن)، «لالا کردن»، «نانای کردن»، «دست دست کردن»، «زبان درآوردن» و ...

۶) تمام بازی‌هایی که با واکرم می‌شه انجام داد رو بلدم. مثلا این که می‌تونم توپشو توی سوراخ بندازم و یا صدای موزیکشو در بیارم و باهاش نانای کنم.

از توانایی‌ها که بگذریم روز مادر رو به مامانی مهربونم تبریک می‌گم و آرزو می‌کنم که امتحاناشو خوب خوب بده و بتونه بیشتر برای من وقت بذاره. آخه دیگه خیلی حوصلم سر رفته و بدخلق شدم.

بانوي بالا منزلت ما!

baba — Tue, 19 May 2009 11:26:04 GMT

بانوي بالا منزلت ما!
به ياري اراده و ايماني همچون كوه
خوب ترين روزهاي زندگي
- فراسوي جملگي صخره هاي صعب تحمل سوز
بر فراز قله هاي رفيع شادماني-
در انتظارت باد!
به خاطر چندمين سالگرد تولدت
از سوي اين كوهنورد قديمي

(به عاریت گرفته از چهل نامه ی كوتاه به همسرم؛ اثری از نادر ابراهيمی )

comic strip

aalaa — Wed, 13 May 2009 16:04:09 GMT

- سلام خاله، آخ جون می‌خواید بیایید اینجا؟!!

- مامانی بودو مهمون داره می‌آد.

- نیگاه کن تورو خدا! می‌خواستن چه گوشی الکی و به درد نخوری بهم قالب کنن!خوبه قبول نکردما.

- نکن دایی! این مال منه! بیا این یکی خوشرنگ‌تره رو بدم بهت!

- بابا حاجی، می‌خوای بهت یاد بدم این پروانه‌هه چه جوری تکون می‌خوره؟

- نگاه کن. اینطوریه!

maman — Wed, 06 May 2009 18:23:18 GMT

بالاخره تموم شد! کابوس سه شب تب بالای 39 درجه ی خانم کوچولو به خاطر عفونت گلو و سینوس هاش. به دستور دکترش تا صبح پاشویه ش می کردم. البته دکتر گفته بود اصلا نباید بخوابی و مراقب باشی که تب ش بالا نره ولی وقتی تب ش پایین می یومد یواشکی یه کم در حالت نیمه نشسته می خوابیدم. چه مادر بی خیالی! راستش به خاطر نزدیک شدن به آخر ترم و فشرده شدن درس ها نمی تونستم سر کلاس ها نرم که البته رفتنش هم فایده نداشت چون رسماً سر کلاس خواب بودم. نمی دونید چقدر خوشحالم که فردا پنج شنبه س!

امروز حال دخترک بهتر شده ولی کابوس وحشتناک تری همچنان ادامه داره. آلا خانم به هیچ عنوان دارو و غذا نمی خوره. یعنی دهنش رو قفل می کنه. اگر هم به زور بهش بدم عق می زنه و همش رو بالا میاره. به خاطر عوارض داروهاش اسهال شدید داره اما مایعات هم نمی خوره. شیر هم فقط در حدی می خوره که از گرسنگی نمیره. نمی دونم چکار کنم.

با وجود اینکه خیلی بی حال و ضعیف شده اما هنوز عاشق ایستادن و راه رفتن ه. حدود ده روزه که راه می ره. دستش رو به پشتی یا صندلی می گیره. اما تازه دیروز یاد گرفته خودش از حالت نشسته بدون کمک بایسته. داره تمرین می کنه با واکری که خاله حمیده عیدی براش خریده راه بره ولی فعلا هیچ استعدادی از خودش نشون نداده! آخه واکرش انقدر ژینگول پینگول ازش آویزونه که حواس بچه م پرت می شه.

پی نوشت: بین نوشتن این مطلب و قرار دادن آن در سایت یک وقفه ی ۴-۵ ساعته پیش اومد و تو همین فاصله آلا موفق شد به تنهایی چند قدم با واکر راه بره! به غیرت بچه م برخورده. عکس هاش باشه طلبتون.

پی‌نوشت خاله حمیده:

این هم از بدهکاری ما! (برای دیدن عکس‌ها در اندازه‌ی بزرگ‌تر روی آن کلیک کنید)

این از عکس‌های دوران سخت بیماری آلا خانوم!

و این هم از آلا و ارابه‌اش!

پنج نکته آموزشی

aalaa — Sat, 25 Apr 2009 23:13:18 GMT

من در هشت ماهگی قرار دارم. چون مامانی و بابایی من و خیلی از مامان باباهایی که اینجا رو می‌خونند ممکنه خیلی مشغله داشته باشند، خاله حمیده زحمت کشیده نکات آموزشی مربوط به این سن را از سایت babyCenter ترجمه به مضمون کرده تا بلکه مفید واقع شود:

مرحله‌ی مکاشفات شروع شده.

۱) در این مرحله کودک می‌تواند کارایی و کارکرد اشیا را با تمرین یاد بگیرد. مثلا به والدین توصیه می‌شود که کارکرد اشیای مختلف یا اسباب‌بازی‌های مختلف را به کودک خود نشان بدهند. مثلا با شانه موهایش را شانه بزنند و در حالی که گوشی تلفن اسباب‌بازی را به گوش کودک می‌گیرند وانمود به حرف زدن کنند. بنا به گفته‌ی babyCenter بعد از یکی دو ماه، خودش با گذاشتن گوشی تلفن روی گوشش شروع به حرف زدن هرچند نامفهوم می‌کند و یا سعی می‌کند با شانه موهایش را شانه کند.

مثالی که در آلا دیده می‌شود و کلی ما را هیجان زده کرده این است که به محض دیدن بالش سرش را روی آن می‌ذاره و حتی اگر ازش دور باشه خودشو بهش می‌رسونه و سرشو روی بالش می‌ذاره!

۲) نکته‌ی دیگری که در این مرحله توصیه می‌شود. یادگیری اسم چیزهای مختلف از روی عکس آنها است. خصوصا چیزهایی است که بیشتر دم دست کودک هستند. مثلا اعضای بدن مثل چشم و دهان و دست و پا و ماما و بابا. چون کودکان خیلی زودتر از این که بتوانند اسم اشیا را با زبانشان بیان کنند می‌توانند معنی آنها را بفهمند و این امر به تسریع روند تکلم هم کمک می‌کند. به همین دلیل کتاب خواندن برای او نیز در این سن توصیه می‌شود.

۳) در این سن کودک دوست دارد اشیا را در حال سقوط ببیند. سقوط اشیا را به او نشان بدهید.

۴)‌ غذا خوردن با دست باید در حدود ۷-۹ ماهگی شروع شود. همان طور که خود کودک با گرفتن قاشق از شما این خواسته را بیان می‌کند! ممکن است ابتدا چیز زیادی خورده نشود و فقط کثیف کاری باشد ولی با حوصله کم کم درست می‌شود. برای انتخاب غذا باید به سن کودک توجه کنید. مثلا قطعات کوچک کاملا پخته شده‌ی سیب‌زمینی، تخم مرغ، بروکلی، برنچ خمیر شده، هویج،‌ و یا قطعات کوچک میوه‌هایی مثل موز، هلو، انبه و هندوانه‌ی بی‌هسته می‌تواند استفاده شود. انگشتان کودک پس از مدتی تمرین قادر خواهند بود قطعات غذا را به درستی بردارند و به دهان ببرند.

۵) نگرانی از دوری والدین هم احساسی است که به کودک در دوری از والدین یا یکی از آنها یا در مواجهه با افراد غریبه ایجاد می‌شود. این احساس ترس، اصولا از ۷ ماهگی شروع می‌شود که باید خیلی مراقبش باشیم و تا حد امکان از افراد آشنا برای نگهداری کودک زمانی که مادر یا پدر نیستند استفاده شود.

در مورد آلا در دو سه مهمانی اخیر این حالت در مواجهه با افراد ناآشنا دیده شد که خیلی باعث تعجب بود!

این هم آلای خوش تیپ که به مهمانی می‌رود:

از این سوژه دیگه به راحتی نمی‌شه عکس گرفت:

و این هم دست دسی که بالاخره با رسیدن به هشت ماهگی حسابی تثبیت شده. البته نه در مهمانی‌ها!

پایان هشت ماهگی

aalaa — Thu, 16 Apr 2009 21:37:48 GMT

امروز من هشت ماهه شدم. بفرمایید دهنتونو شیرین کنید تا مامان اعظم هم از شر این شکلاتا راحت بشه! رو دستش باد کرده!

به هر بدبختی که بود حرکت رو به جلو رو یاد گرفتم. اولش خیلی سخت و طاقت فرسا بود. به طوری که حس ترحم هر ببننده‌ای را تحریک می‌کرد. ولی با تمرینات فشرده و چندین ساعته کم کم داره بهبود پیدا می‌کنه. حالا دیگه رسما جزء خزندگان شدم.

ایستادن هم کم کم داره سر و کله‌اش پیدا می‌شه ولی فعلا هیچ ادعایی نمی‌تونم در موردش داشته باشم و بعد از انداختن این عکس هم با کله خوردم زمین و حسابی از دست خاله حمیده دلخور شدم!

این هم یک لبخند زیبا تقدیم به همه‌ی دوستای خوبم. همیشه شاد باشید.

اولین سیزده به در

aalaa — Sat, 04 Apr 2009 05:58:18 GMT

ما سیزده به در رفتیم مهمونی خونه خاله حمیده.

یه خورده دنده عقب چهار دست و پا رفتیم:

بعد یه مقدار چرت زدیم

و بعد از ظهر رفتیم به دامن طبیعت

و این هم آلای واقعی در مزرعه!

حالا دیگه تعطیلات تموم شد و من باز تنها شدم!

اخبار جدید هم این که ۶ دندونه شدم، چهارتا بالا و دوتا پایین. بابا می‌گم ولی ماما نمی‌گم. چهار دست و پا فقط دنده عقب می‌رم! باید یه کم ورزش کنم تا پاهام قوی بشه و بتونم به جلو هم حرکت کنم.

بازگشت به زادگاهم

aalaa — Tue, 24 Mar 2009 18:17:20 GMT

آخ جون ما داریم می‌ریم اصفهان جای همه‌ی شما خالی.

بفرمایید سمنو!

همیشه امکان داره وضعت از اینی که هست بد تر بشه!

baba — Sat, 21 Mar 2009 11:51:18 GMT

چند وقتی بود که وضعیت درس وکار وزندگی و تداخلات هر روزه ای که با هم داشته و دارند حسابی ذهنم رو به هم ریخته بودند . بعضی وقتها به خودم می گفتم از این بدتر هم مگه می شه؟!تا این که آلا کوچولو چند روزی حسابی سرماخورد،نمی دونید چقدر مظلوم شده بود.تا به حال اینقدر آلا را بد حال ندیده بودم، چشمانی خمار،بدنی گرم، سرفه هایی آزاردهنده و بالا آوردنهایی مکرر....

باشه قبول از این بدتر هم میشه.نمی خوام شعار بدم ولی واقعا ً سلامت وامنیت دو نعمت پوشیده اند وامیدوارم که درسال جدید همگی در سلامت و امنیت باشید.

آلا کوچولو هم تا چند روز دیگه ان شاءا.. حالش بهتر میشه و تعطیلات هم تموم میشه و باز دوباره کار و درس و زندگانی با همون وضعیت سابق و باز من :که بابا از این بدتر هم میشه مگه؟خدا به داد آلا برسه!!!!

چند تا عکس از آلا در حالتی نزار:

و این هم آلا درمزرعه!