"خدا به پدرو مادرش صبر بده" ! صبر! چه واژه ی  حقیری در برابر درد مادری که نوگل زندگیش، دختر هفت سالش جلوی چشمش پرپر میشه.  چقدر بی معنیه برای پدری که عزیزش توی بغلش جون میده. نه نه اصلا کافی نیست! نمیدونم چی بگم. نمیدونم با چه واژه ای با چه کلمه ای توصیفش کنم. بیزارم از این واژه های لوس بی مصرف که فقط به درد روزمرگی ها  می خورن. فقط به درد بی دردی ها می خورن. بیزارم از حادثه ها، از لحظه های ناشناخته که در کمین خوشبختی هامون نشستن تا در یک لحظه لبخندهامون ناله و شیون بشن. بیزارم از مادر بودن، آره درست شنیدی، از مادر بودن، اگر قراره سهم من از تو فقط صبر باشه. اگه قراره سهم من از نگاه قشنگت، از دستتای کوچیکت که دیشب می خواست قطره های اشک مادر رو بگیره و وقتی دستتو روی صورتم گذاشتی و چیزی پیدا نکردی با تعجب  نگاهم کردی، از لبهای شیرینت که به صدای هق هق گریه های مامانی می خندید چون فکر می کردی اینم یه جور خنده س، آره اگه باید، اگه مقدر شده سهم منم  فقط صبر باشه، بیزارم از این احساس. بیزارم از حسی که منو هر شب چند بار بیدار میکنه تا ببینم هنوز نفس میکشی یا نه! بیزارم از قلبم که با دیدن خنده هات، با شنبدن صدای قشنگت می خواد از جا کنده بشه. بیزارم از خودم که نفس هات مستم میکنه. نه اصلا کافی نیست. صبر برای من اصلا کافی نیست. اکه قسمتم اینه می خوام انصراف بدم از مادر بودن.من میخوام انصراف بدم. آره پشیمونم. من نمیخوام تو این امتحان صبر شرکت کنم. من می خوام اول امتحان برگه م رو سفید بدم. آره کم آوردم. بدجوری هم کم آوردم. نفسم بالا نمی یاد وقتی یاد چشم های ناز دخترک می افتم. وقتی یاد اون چهره ی سبزه ی بانمک و موهای فرفری، وقتی فکر می کنم  که امروز بدن لطیفش و نگاه معصومش رو به دست خاک سرد سپردن. نه نمی تونم. نمی تونم حتی یه لحظه به احساس مادرش فکر کنم. دلم می خواد گریه کنم. فقط گریه کنم. منعم نکنید. کی می گه مادری که به بچه شیر میده نباید گریه کنه! بذارید این بغض لعنتی بترکه دارم منفجر میشم...

غزال کوچولوی عزیزم، روحت شاد...