سلام. من امروز وارد ۱۰ ماهگی شدم.

در این اوضاع وانفسا بیایید با عکسای من یکم روحیه بگیرید.

یادتون باشه که در این جریانات انتخابات ۲۲ خرداد من کمتر از ۱۰ ماه داشتم. فکر نمی‌کنم خودم یادم بیاد هیچ وقت این روزها رو!

از توانایی‌های فعلی هم جونم براتون بگه که:

۱) با واکرم به راحتی می‌تونم پیاده‌روی کنم. هر وقت بخوام می‌تونم ترمز کنم و بعدش حرکت کنم. فقط به خط راست حرکت می‌کنم و نمی‌تونم دور بزنم.

۲) دیده شده که یکی دو ثانیه می‌ایستم میزان استقلالم در ایستادن رو در عکس‌ها می‌تونید ببینید. 

۳) مقادیری لجباز شده‌ام. مثلا اگر بهم بگید که تمام ظرف میوه مال تو نیست و ظرف رو از جلو بردارید، شروع می‌کنم به جیغ و داد کردن.

۴) ماما و بابا می‌گم و البته کم کم دارم یاد می‌گیرم که در جای خود این کلمات را استفاده کنم!

۵)‌ معانی چند کلمه را می‌فهمم. مثلا «الو کردن» (تلفن کردن)، «لالا کردن»، «نانای کردن»، «دست دست کردن»، «زبان درآوردن» و ...

۶) تمام بازی‌هایی که با واکرم می‌شه انجام داد رو بلدم. مثلا این که می‌تونم توپشو توی سوراخ بندازم و یا صدای موزیکشو در بیارم و باهاش نانای کنم.

از توانایی‌ها که بگذریم روز مادر رو به مامانی مهربونم تبریک می‌گم و آرزو می‌کنم که امتحاناشو خوب خوب بده و بتونه بیشتر برای من وقت بذاره. آخه دیگه خیلی حوصلم سر رفته و بدخلق شدم.

- مامانی بودو مهمون داره می‌آد.

- نیگاه کن تورو خدا! می‌خواستن چه گوشی الکی و به درد نخوری بهم قالب کنن!خوبه قبول نکردما.

- نکن دایی! این مال منه! بیا این یکی خوشرنگ‌تره رو بدم بهت!

- بابا حاجی، می‌خوای بهت یاد بدم این پروانه‌هه چه جوری تکون می‌خوره؟

- نگاه کن. اینطوریه!

من در هشت ماهگی قرار دارم. چون مامانی و بابایی من و خیلی از مامان باباهایی که اینجا رو می‌خونند ممکنه خیلی مشغله داشته باشند، خاله حمیده زحمت کشیده نکات آموزشی مربوط به این سن را از سایت babyCenter ترجمه به مضمون کرده تا بلکه مفید واقع شود:

مرحله‌ی مکاشفات شروع شده.

۱) در این مرحله کودک می‌تواند کارایی و کارکرد اشیا را با تمرین یاد بگیرد. مثلا به والدین  توصیه می‌شود که کارکرد اشیای مختلف یا اسباب‌بازی‌های مختلف را به کودک خود نشان بدهند. مثلا با شانه موهایش را شانه بزنند و در حالی که گوشی تلفن اسباب‌بازی را به گوش کودک می‌گیرند وانمود به حرف زدن کنند. بنا به گفته‌ی babyCenter بعد از یکی دو ماه، خودش با گذاشتن گوشی تلفن روی گوشش شروع به حرف زدن هرچند نامفهوم می‌کند و یا سعی می‌کند با شانه موهایش را شانه کند.

مثالی که در آلا دیده می‌شود و کلی ما را هیجان زده کرده این است که به محض دیدن بالش سرش را روی آن می‌ذاره و حتی اگر ازش دور باشه خودشو بهش می‌رسونه و سرشو روی بالش می‌ذاره!

۲) نکته‌ی دیگری که در این مرحله توصیه می‌شود. یادگیری اسم چیزهای مختلف از روی عکس آنها است. خصوصا چیزهایی است که بیشتر دم دست کودک هستند. مثلا اعضای بدن مثل چشم و دهان و دست و پا و ماما و بابا. چون کودکان خیلی زودتر از این که بتوانند اسم اشیا را با زبانشان بیان کنند می‌توانند معنی آنها را بفهمند و این امر به تسریع روند تکلم هم کمک می‌کند. به همین دلیل کتاب خواندن برای او نیز در این سن توصیه می‌شود. 

۳) در این سن کودک دوست دارد اشیا را در حال سقوط  ببیند. سقوط اشیا را به او نشان بدهید.

۴)‌ غذا خوردن با دست باید در حدود ۷-۹ ماهگی شروع شود. همان طور که خود کودک با گرفتن قاشق از شما این خواسته را بیان می‌کند! ممکن است ابتدا چیز زیادی خورده نشود و فقط کثیف کاری باشد ولی با حوصله کم کم درست می‌شود. برای انتخاب غذا باید به سن کودک توجه کنید. مثلا قطعات کوچک کاملا پخته شده‌ی سیب‌زمینی، تخم مرغ، بروکلی، برنچ خمیر شده، هویج،‌ و یا قطعات کوچک میوه‌هایی مثل موز، هلو، انبه و هندوانه‌ی بی‌هسته می‌تواند استفاده شود. انگشتان کودک پس از مدتی تمرین قادر خواهند بود قطعات غذا را به درستی بردارند و به دهان ببرند.

۵) نگرانی از دوری والدین هم احساسی است که به کودک در دوری از والدین یا یکی از آنها یا در مواجهه با افراد غریبه ایجاد می‌شود. این احساس ترس، اصولا از ۷ ماهگی شروع می‌شود که باید خیلی مراقبش باشیم و تا حد امکان از افراد آشنا برای نگهداری کودک زمانی که مادر یا پدر نیستند استفاده شود.

در مورد آلا در دو سه مهمانی اخیر این حالت در مواجهه با افراد ناآشنا دیده شد که خیلی باعث تعجب بود!

این هم آلای خوش تیپ که به مهمانی می‌رود:

از این سوژه دیگه به راحتی نمی‌شه عکس گرفت:

و این هم دست دسی که بالاخره با رسیدن به هشت ماهگی حسابی تثبیت شده. البته نه در مهمانی‌ها!

امروز من هشت ماهه شدم. بفرمایید دهنتونو شیرین کنید تا مامان اعظم هم از شر این شکلاتا راحت بشه! رو دستش باد کرده!

به هر بدبختی که بود حرکت رو به جلو رو یاد گرفتم. اولش خیلی سخت و طاقت فرسا بود. به طوری که حس ترحم هر ببننده‌ای را تحریک می‌کرد. ولی با تمرینات فشرده و چندین ساعته کم کم داره بهبود پیدا می‌کنه. حالا دیگه رسما جزء خزندگان شدم.

ایستادن هم کم کم داره سر و کله‌اش پیدا می‌شه ولی فعلا هیچ ادعایی نمی‌تونم در موردش داشته باشم و بعد از انداختن این عکس هم با کله خوردم زمین و حسابی از دست خاله حمیده دلخور شدم!

این هم یک لبخند زیبا تقدیم به همه‌ی دوستای خوبم. همیشه شاد باشید.

ما سیزده به در رفتیم مهمونی خونه خاله حمیده.

یه خورده دنده عقب چهار دست و پا رفتیم:

بعد یه مقدار چرت زدیم

و بعد از ظهر رفتیم به دامن طبیعت

و این هم آلای واقعی در مزرعه!

حالا دیگه تعطیلات تموم شد و من باز تنها شدم!

اخبار جدید هم این که ۶ دندونه شدم، چهارتا بالا و دوتا پایین. بابا می‌گم ولی ماما نمی‌گم. چهار دست و پا فقط دنده عقب می‌رم! باید یه کم ورزش کنم تا پاهام قوی بشه و بتونم به جلو هم حرکت کنم.

آخ جون ما داریم می‌ریم اصفهان جای همه‌ی شما خالی.

بفرمایید سمنو!

بچه‌ها بیایید تولد!

دیروز نصف تولد من بود. یعنی این که هنوز نصف سال باید صبر کنم تا تولدم بشه!

من تا حالا آتیش ندیده بودم و روشن کردن شمع تولد بهترین هدیه‌ برای من بود. ولی نمی‌دونم چرا مامانی نمی‌ذاشت هدیه‌مو بگیرم بذارم توی دهنم!

راستی این کیک زیبا و تزیینات بسیار هیجان‌انگیز آن کار خاله حمیده جونم است! به قول مامان اعظم همون خاله بیکاره! آخه در خانواده‌ی ما همه باکارند و به شدت به تحصیل علم و تکان دادن پایه‌های دانش مشغولند به طوری که به زور توانستند هفت دقیقه و سی ثانیه وسط تمرین حل کردن و درس خوندنشون وقت برای نصف تولد من خالی کنند و من رو کلی شرمنده کردند! 

این هم  بعد از مراسم که دلی از عزا درآوردم و بعدش هم حموم لازم شدم.

راستی از پیشرفت‌های جدیدم هم بگم که:

کاملا مستقل می‌تونم بشینم.

دو تا دندون پایینم کاملا بزرگ شدن.

می‌تونم منظور خودم را با غر زدن و گریه‌ی الکی و خنده‌ی منظوردار برسونم و وقتی بغلتون باشم با انداختن خودم می‌فهمونم که می‌خوام کدوم وری برید.

غذا خوردن رو حدود یک هفته‌ای می‌شه شروع کردم. از آب برنج بسیار رقیق شروع شده و جدیدا فرنی هم می‌خورم. ولی آب مرغ دوست ندارم و یکی دو بار که خوردم بالا آوردمش. یعنی هنوز گیاه‌خوارم! روزی دو وعده غذا می‌خورم.

همه چیز رو می‌خوام بگیرم و به سمت دهانم ببرم. مخصوصا چیزای جدید. اسباب‌بازی‌هام زود برام تکراری می‌شن و دنبال چیزای جدید و واقعی‌ام.

می‌تونم اشیا را از یک دستم به دست دیگم بدم. در گرفتن اشیا هم دست چپ یه مقدار به دست راست اولیت داره.

تقلید صدا و رفتار هم دیگه کم کم داره از حالت ناخود‌آگاه به سمت خودآگاه می‌آد.

قبلا از همه‌ی دوستای خوبم از این که تعداد عکسا زیاده و ممکنه برای دیدنش معطل بشید معذرت می‌خوام. آخه می‌دونید چیه؟! من توی یک خانواده پرمشغله به دنیا اومدم و بودجه‌ی زمانی که برای اینجا اختصاص داده شده چندان زیاد نیست. به خاطر همینش هم البته خدا رو شکر می‌کنم و همین جا از جامعه دانشگاهی کشور به خاطر این که دندون در آوردن و کلا بزرگ شدن من به وضعیت درسی تعداد معتنا بهی از دانشجویان عزیز لطمه می‌زنه معذرت‌خواهی می‌کنم. هرچند که به من چه! مگه تقصیر منه؟؟!!

راستی یادم رفت بگم. من خیلی وقته که دندون درآوردم. ظهر تاسوعا یعنی وقتی دقیقا ۴ ماه و ۲۰ روزه بودم، در مراسم نذری مامان‌جون، مامانی کشف کرد که یک چیز تیز توی دهنم هست و به سلاح‌های سرد من علیه مامانی اضافه شده!

این عکس مربوط به همون روزه و این هم روروک بارانه که داده من یه دور باهاش بزنم:

و من می‌دونم که وقتی یک دورم رو زدم باید مثل یه بچه‌ی باادب اونو به صاحبش برگردونم:

راستی این همان باران است که قبل از به دنیا اومدنم در موردش گفته بودم.

عکاس این عکس هم خاله سعیده هست که چون خیلی تجربه نداره به کادر بندیش زیاد گیر نمی‌دیم:

کاش الآن تابستون بود و من می‌تونستم همش این جوری بگردم. اون وقت کلی خوش‌تیپ‌تر بودم.

این هم سوغاتی منه که بابایی از زادگاهم، اصفهان، برام خریده:

خوب لابد مغازهه لباس دخترونه نداشته! شایدم بابایی یادش نبوده من پسرم یا دختر! شایدم ... خوب چرا این جوری نگام می‌کنین؟ تازه یه لباس دیگه هم برام خریده. ولی خوب اینی که تو عکس می‌بینید دخترونه‌تره!

راستی من می‌تونم با کمک تعداد متناهی بالش خودم مستقلا بشینم.

حالا گیرم تعدادش زیاد باشه! مهم اینه که متناهیه.

این لباس صورتیه چند لحظه قبل از این عکسا توسط مامان اعظم برام دوخته شده. گفتیم تا کثیف و کهنه نشده چند تا عکس باهاش بندازیم.

راستی توی این عکسا ترتیب زمانی کاملا رعایت شده و به طوری که می‌بینید حتی از اولین عکس تا آخرین عکس یک پست هم کلی قیافم عوض شده! باز هم از همتون برای load عکسا معذرت می‌خوام. 

این عکس آخر هم نشون میده چقدر توی نشستن مستقل شدم.

ای بابا! مامانی دستت تو کادره! دستتو بردار ژستمو خراب کردی!

سلام دوستای گلم. من برگشتم با صد تا پیشرفت جدید.

اولیش این که گرفتن رو خوب خوب یاد گرفتم. همه چیز رو می‌گیرم و سعی می‌کنم هر جوری شده ببلعمش! مثلا اگر به همه شیرینی تر تعارف کنید، منم دستمو دراز می‌کنم تا شیرینی بردارم و اگر منو نبینید و دودرم کنید کلی عصبانی می‌شم.

دومیش این که دهان و لب‌هام رو کاملا شناختم. از بازی کردن با لب‌هام و صدای موتور گازی درآوردن گرفته تا داد و بیداد کردن و به قول مامانی روضه خونی. این قسمت از پیشرفت‌هام متأسفانه در تصویر نگنجد. حالا شما به یک بوس اکتفا کنید. راستی بابام قرار بود یه چیزی به خاله حمیده بده که این عکسه تو اینترنت منتشر نشه ولی چون تا این لحظه پولی به حساب خاله حمیده ریخته نشده، ببینید و لذتشو ببرید.

سومیش اینه که دوست دارم بشینم هرچند که هنوز بلد نیستم. خودمو به زور منقبض می‌کنم و بعضی وقتا که بالشم بلند باشه دیده شده که موفق هم می‌شم. حتی وقتی که حسابی خوابم بیاد!

چهارمیش این که خیلی تپلی و خوش تیپ شدم.

نود و شش تا پیشرفت دیگم هم تمام محصولات و مشتقات آقا گاوه به جز مشتقات درجه اول (شیر و گوشت گاو) است که من دیگه باهاشون آشتی کردم و مامانی لازم نیست در رژیم مخصوص گاوی باشه!

از همین جا، جا داره بگم مامانی گلم من قدر سختی‌هایی که تو برای سالم بودن من تحمل کردی می‌دونم و هیچ وقت یادم نمیره که ۴-۵ ماه تمام نتونستی شیر، ماست، پنیر، سس مایونز، کشک، ژله، کیک، شیرینی، خامه، کره، شکلات شیری، کاکائو، و تمام غذاهایی که یکی از این مواد در تهیه‌اش به کار رفته بخوری. حتی مرغی که توی غذاش گوشت گاو بوده. یا گوسفندی که یه بار با خانم گاوه رفتن کافی شاپ!!!  :D