دارم از عصبانیت منفجر می شم. دلم می خواد یه نفر رو خفه کنم. یه دکتر احمق که اسم خودشو گذاشته متخصص کودکان!! باورتون نمی شه چقدر حالم بده! حتی نمی تونم گریه کنم فقط با خفه کردن دکتره آروم می شم. همش دارم وسوسه می شم برم مطبش و هرچی می تونم بارش کنم. البته نادونی خودم هم دست کمی از اون دکتره نداره( بهتره بگم دکتر نما! حیف عنوان دکتر که روی اون پیر خرف بذاری) اگر حیا اجازه می داد همین جا هرچی فحش بود حواله ی هرچی دکتر بی سواده می کردم. آدمهای بی قیدی که نمی فهمن با جون انسان سرو کار دارن. مخصوصا اگر اون انسان یه فرشته ی بی دفاع باشه که از برگ گلم نازکتره! بمیرم برات مادر!

اصلا دلم نمی خواد بگم چه اتفاقی افتاده ولی می گم تا درس عبرتی بشه برای دوستان. چند هفته پیش وقتی از دانشگاه برگشتم دیدم دخترک به شدت سرما خورده و آب بینیش تا روی چونه آویزونه. مامان هم که حسابی ترسیده بود آدرس یه دکتر رو از یکی از دوستانش گرفته بود. طرف هم کلی تعریف کرده بوده که فلانی دستش شفاست و ...( اگر من دستم به دستش برسه...). خلاصه سریع با مامان روانه شدیم. دکتر بعد از یه معاینه ی کوتاه براش شربت سرماخوردگی کودکان و شربت آموکسی سیلین نوشت و این مامانی خنگ هم همه رو به خورد دخترک بی گناه داد. چند وقت بعد از یکی از دوستان شنیدم که زیر چهار ماهگی به بچه نباید دارو داد و کلی اعصابم به هم ریخت. اما به کسی چیزی نگفتم (مخصوصا به بابایی!). امروز وقتی از پروفسور مومن زاده که توی تلویزیون صحبت میکرد شنیدم که مصرف شربت سرماخوردگی کودکان کلا ممنوعه! نزدیک بود آتیش بگیرم. به چشمهای معصوم دخترک نگاه کردم و خودم رو به خاطر این همه نادونی لعنت کردم. یعنی کسی که اسم خودشو متخصص میذاره نباید یه کم up to date باشه و فقط به معلومات دوران پارینه سنگی خودش اعتماد نکنه؟ وای خدایا کمکم کن. خدایا به طفل معصومم رحم کن.

راستی پروفسور گفتن که نباید  شربت گریپ میکسچر و گریپ واتر هم که برای دل درد استفاده میشه به بچه ها بدیم چون جوش شیرین داره. به جای اون بهتره  قطره ی دایمتیکون و یا عرق نعنا بدیم(قابل توجه مادر بزرگها).

از همه ی دوستان معذرت میخوام که بعد از مدتها غیبت با دل پر برگشتم.